اول : وضو از براى استخاره - در جميع انواع استخارات - مستحب است . دويم : از براى دخول قبهء هريك از معصومين - صلوات اللّه عليهم - مستحب است به جهت تعظيم . سيم : اگر حدث اصغر در اثناى غسل جنابت متخلّل شود ، اصحّ آن است كه وضو بعد از اتمام غسل مستحب است و بعضى به وجوب قائل شده‌اند كه دليل آن تمام نيست . چهارم : از براى جماع كه مقصود از آن فرزند باشد ، وضو سنت است و سبب سلامت فرزند باشد از كورى دل و نقصان عقل ؛ چنانچه در حديث وارد شده « 1 » و اين غير از وضو از براى مجامعت زن حامل است و در باب آن وضو نيز حديث وارد است . « 2 » پنجم : اگر كسى يقين داشته باشد در وضو و در وقوع حدث ، بعد از آن شك كند و متردّد خاطر شود ، به مجرد شك و تردد خاطر ، طهارت او منتقض نمىشود ، بلكه همان متطهر است و وضو بر او واجب نيست ، اما اعادهء وضو سنت است . ششم : اگر متوضّى - العياذ باللّه - مرتد شود و بعد از آن توبه كند ، وضو منتقض نمىشود ، بلكه بر حال استمرار باقى است ، اما اعادهء وضو مستحب است « 3 » و به انتقاض وضو و وجوب اعاده ، قولى است ضعيف و بىمستند . هفتم : شيخ طوسى - رحمه اللّه تعالى در تهذيب و استبصار حكم كرده است كه بعد از قص شارب و تقليم اظفار و نتف ابط « 4 » ، اعادهء وضو مستحب است ، به

--> ( 1 ) . نگاه كنيد به وسائل الشيعة ، ج 1 ، ص 385 ، ب 13 از ابواب وضو ، ح 2 . ( 2 ) . وسائل الشيعة ، ج 1 ، ص 385 ، ب 13 از ابواب وضو ، ح 1 . ( 3 ) . در « الف » : سنت است . ( 4 ) . نتف ابط ؛ يعنى كندن موى زير بغل .